Pamięć zewnętrzna

Pamięć zewnętrzna służy do przechowywania dużych zbiorów danych, nie mieszczących się w pamięci operacyjnej. Pamięć zewnętrzna ma wielokrotnie większą pojemność od pamięci operacyjnej i jest również znacznie tańsza w przeliczeniu na jednostkę informacji. Wadą jej jest mała szybkość działania (dłuższy czas dostępu do informacji).
Pamięć taśmowa jest najczęściej stosowaną pamięcią zewnętrzną. Dane zapisywane są na taśmie pokrytej warstwą magnetyczną w postaci namagnesowanych punktów. Podczas zapisywania lub odczytywania danych taśma magnetyczna przesuwa się przed głowicami odczytującymi i zapisującymi. Dane do zapisu grupowane są w bloki danych, pomiędzy którymi występuje przerwa (dla rozpędzenia urządzenia przesuwu taśmy). Liczba jednostek pamięci współpracujących z jednostką centralną jest różna, najczęściej od 4 do 10.
Liczba danych możliwa do zapisania na jednym krążku taśmy jest różna i uzależniona od gęstości zapisu i długości taśmy. Taśmy magnetyczne mogą być używane wielokrotnie po skasowaniu poprzedniego zapisu.
Innym rodzajem pamięci jest pamięć dyskowa. W pamięci dyskowej dane zapisywane są za pomocą głowic czytająco-piszących, na metalowych dyskach pokrytych warstwą magnetyczną. Dyski mają postać kiiku do kilkunastu płyt metalowych umieszczonych na wspólnej osi wirujących z pewną prędkością w jednostce pamięci dyskowej. Na każdej powierzchni dysku z wyjątkiem dwóch powierzchni zewnętrznych znajduje się kilkaset koncentrycznych ścieżek. Przez użycie odpowiedniej głowicy i odpowiednie jej ustawienie (na określoną ścieżkę) możliwy jest dostęp llo każdej ścieżki, a w związku z tym do dowolnych danych.
Współcześnie produkuje się dwa rodzaje jednostek pamięci dyskowej:
—    z wymiennymi pakietami dysków,
—    z dyskami niewymiennymi.
Parametrami charakteryzującymi pamięć dyskową są:
—    pojemność jednego dysku (ok. 8 min znaków),
—    przeciętny czas dostępu (od 100-250 milisekund),
—    a także prędkość odczytu lub zapisu danych (od 200 tys. do 1,5 min znaków na sekundę).
Dosyć często stosowanym rodzajem pamięci jest pamięć magnetyczna bębnowa. Bęben magnetyczny jest to walec wykonany z metalu, pokryty warstwą materiału ferromagnetycznego. Podczas pracy bęben wiruje z określoną prędkością.
Zapis i odczyt danych odbywa się przy pomocy zespołu głowic czytająco-piszących. Wzdłuż swej osi bęben podzielony jest na kilkaset ścieżak, przy czym każda ścieżka posiada własną głowicę czytająco-piszącą.
Pojemność pamięci bębnowej zależy od wielkości bębna oraz gęstości zapisu (przeciętna pojemność jednego bębna wynosi ok. 4 min znaków). Czas dostępu do danej informacji jest przypadkowy, gdyż uzależniony jest od ustawienia bębna w stosunku do głowic i przeciętnie wynosi od 2 do 30 milisekund.