Organizacja produkcji

Transmisja danych (teiedacja) polega na przesyłaniu danych od użytkownika do ośrodka obliczeniowego, gdzie następuje przetwarzanie tych danych i przesłaniu wyników do użytkownika. Dane przesyłane są przy użyciu sieci telekomunikacyjnej w postaci określonych sygnałów elektrycznych. Następuje tutaj dwukrotna konwersja danych z formy pierwotnej na sygnały elektryczne oraz z sygnałów elektrycznych na formę wtórną. Czas przekazywania danych uzależniony jest od szybkości działania urządzeń teletransmisyjnych i wielkości przesyłanego zbioru. Wyróżnia się dwa sposoby przekazywania informacji między stacją transmisji danych a EMC: —    transmisja danych typu off-line (pośrednio), —    transmisja danych typu on-line (bezpośrednio). Transmisja danych typu off-line polega na tym, że stacja transmisji w ośrodku obliczeniowym nie jest połączona bezpośrednio z EMC. Odebrane informacje od użytkownika rejestrowane są na jednym z maszynowych nośników danych i poprzez odpowiednie urządzenia wejścia wprowadzane do pamięci EMC. Wyniki wyprowadzone są na odpowiedni maszynowy nośnik danych, w tej postaci przekazywane do stacji transmisji, skąd przesyłane są do użytkownika. Transmisja on-line polega na bezpośrednim połączeniu stacji ... czytaj dalej

Urządzenia wyjścia służą do wyprowadzania danych wynikowych przetwarzania. W zależności od przeznaczenia tych danych wyprowadza się je na różne nośniki informacji. Jeżeli przewiduje się wykorzystanie danych wynikowych w ponownym procesie przetwarzania, wówczas wyprowadza sieje na maszynowy nośnik informacji (kartę dziurkowaną, taśmę papierową lub taśmę magnetyczną). Jeżeli natomiast dane mają być bezpośrednio wykorzystywane, wówczas wypisuje się je w postaci czytelnej dla człowieka. Najczęściej stosowane urządzenia wyjścia to: drukarka, dziurkarka taśmy papierowej, dziurkarka kart oraz monitor ekranowy. Drukarka służy do wyprowadzania wyników w postaci umożliwiającej bezpośrednie ich wykorzystanie. Stosuje się dwa rodzaje drukarek: —    drukarki wierszowe, —    urządzenia drukujące szeregowo (znak po znaku). Drukarki wierszowe konstruowane są na zasadzie wirującego bębna, którego powierzchnia boczna pokryta jest rzędami znaków drukarskich. Znaki te odbijane są w różnych momentach pełnego obrotu bębna w zależności od dyspozycji sterujących, przy czym jeden wiersz drukowany jest w czasie jednego obrotu bębna. Szybkość druku uzależniona jest od szybkości obrotu bębna, wynosi od 400 do 1350 wierszy na ... czytaj dalej

Dla celów elektronicznego przetwarzania danych stosuje się następujące maszynowe nośniki danych: —    karty dziurkowane, —    taśmy papierowe, —    taśmy lub dyski magnetyczne. Karty dziurkowane są najczęściej używanym nośnikiem danych. Wykonane są one ze specjalnego papieru, przy zachowaniu określonych parametrów. Dla celów elektronicznego przetwarzania danych stosuje się dwa rodzaje kart: 80- i 90-kolumnowe. W Polsce stosuje się najczęściej karty 80-kolumnowe. Karta taka podzielona jest na 12 poziomych stref oraz osiemdziesiąt pionowych kolumn. W jednej kolumnie można zapisać jeden znak (cyfry lub literę), na jednej karcie można zarejestrować informację maksymalnie 80-znakową. Zapisywanie znaku polega na wydziurkowaniu w danej kolumnie karty prostokątnych otworów w odpowiednich strefach. Znaki wydziurkowane w kolejnych kolumnach mające logiczne znaczenie nazywa się polem, np. data lub ilość. Dziurkarka kart jest urządzeniem służącym do ręcznego przenoszenia danych z dokumentów źródłowych na karty perforowane. Proces dziurkowania polega na odczytywaniu danych z dokumentu źródłowego i naciskaniu odpowiednich klawiszy maszyny. Szybkość dziurkowania wynosi 100-130 kart na godzinę pracy, przy założeniu, że ... czytaj dalej

Poprzez urządzenie wejściowe następuje wprowadzenie do pamięci operacyjnej maszyny cyfrowej danych oraz programów, zarejestrowanych na maszynowych nośnikach danych. Podstawowymi urządzeniami wejścia są: —    czytnik kart dziurkowanych, —    czytnik taśmy perforowanej. Czytnik kart odczytuje znaki (cyfry i litery) wydziurkowąne na karcie i po przekodowaniu umieszcza je w pamięci operacyjnej. Najczęściej stosuje się foto-elektryczny odczyt znaków (12 elementów fotoelektrycznych dla 12 stref karty). Rzadziej stosowany jest system odczytu elektrycznego za pomocą specjalnych szczotek odczytujących. Dla zapewnienia kontroli odczytu stosuje się najczęściej podwójny odczyt kart i porównanie wczytanych znaków. Średnia szybkość odczytu wynosi od 400 do 1000 kart/min. Czytnik taśmy papierowej służy do odczytywania danych zarejestrowanych na taśmie papierowej. Czytniki taśmy działają na Zasadzie odczytu fotoeiektrycznego i przystosowane są do taśmy 5-, 6-, 7- oraz 8-kanalowej. Szybkość czytania wynosi od 300 do 1500 znaków/sekundę. ... czytaj dalej

Pamięć zewnętrzna służy do przechowywania dużych zbiorów danych, nie mieszczących się w pamięci operacyjnej. Pamięć zewnętrzna ma wielokrotnie większą pojemność od pamięci operacyjnej i jest również znacznie tańsza w przeliczeniu na jednostkę informacji. Wadą jej jest mała szybkość działania (dłuższy czas dostępu do informacji). Pamięć taśmowa jest najczęściej stosowaną pamięcią zewnętrzną. Dane zapisywane są na taśmie pokrytej warstwą magnetyczną w postaci namagnesowanych punktów. Podczas zapisywania lub odczytywania danych taśma magnetyczna przesuwa się przed głowicami odczytującymi i zapisującymi. Dane do zapisu grupowane są w bloki danych, pomiędzy którymi występuje przerwa (dla rozpędzenia urządzenia przesuwu taśmy). Liczba jednostek pamięci współpracujących z jednostką centralną jest różna, najczęściej od 4 do 10. Liczba danych możliwa do zapisania na jednym krążku taśmy jest różna i uzależniona od gęstości zapisu i długości taśmy. Taśmy magnetyczne mogą być używane wielokrotnie po skasowaniu poprzedniego zapisu. Innym rodzajem pamięci jest pamięć dyskowa. W pamięci dyskowej dane zapisywane są za pomocą głowic czytająco-piszących, na metalowych dyskach pokrytych warstwą ... czytaj dalej

Zadaniem jednostki centralnej jest automatyczne przetwarzanie wprowadzonych danych według określonego programu, a także sterowanie pracą urządzeń zewnętrznych. Jednostka centralna składa się z trzech zespołów, a mianowicie: pamięci operacyjnej, arytmometru oraz zespołu sterowania. Pamięć operacyjna służy do przechowywania programu oraz danych bieżąco opracowywanych przez program. Informacje wprowadzane są za pomocą urządzeń wejścia i zapisywane w pamięci za pośrednictwem odpowiedniego kodu. Organizacyjnie pamięć podzielona jest na komórki ponumerowane kolejnymi liczbami od 0 do liczby równej zazwyczaj maksymalnej liczbie komórek w pamięci. Liczby te jednocześnie określają adres komórki. Najczęściej w jednej komórce można zapamiętać jedną liczbę lub też jeden rozkaz. Liczba lub rozkaz określana jest jako słowo maszynowe i zapisywana w komórce pamięci w postaci dwójkowej (zer i jedynek). Każda komórka pamięci podzielona jest na pewną liczbę miejsc, które nazwano bitami. W każdym bicie zapisuje się jedpą cyfrę liczby dwójkowej (0 lub 1). Całkowita liczba bitów określa maksymalną wielkość liczby, jaką można zapamiętać w jednej komórce w postaci słowa maszynowego. Długość słów maszynowych jest różna dla ... czytaj dalej

Maszyna cyfrowa jest urządzeniem do automatycznego przetwarzania danych. Zadanie to jest realizowane poprzez wykonywanie ciągu operacji zwanych instrukcjami lub rozkazami. Sekwencja takich instrukcji powiązanych logicznie w jedną całość określana jest jako program. Zarówno informacje wejściowe, które są przetwarzane, jak i program, według którego przetwarzanie ma się odbywać, muszą się znajdować w pamięci maszyny cyfrowej (zasada sterowania wewnętrznego). Przedstawiono ogólny schemat funkcjonalny EMC, ilustrujący strukturę zasadniczych połączeń między poszczególnymi zespołami maszyny cyfrowej. Współczesna maszyna cyfrowa stanowi złożoną aparaturę, w skład której wchodzi szereg urządzeń zewnętrznych (wejścia — czytniki, wyjścia — dziurkarki, monitory oraz pamięci zewnętrzne) podłączonych do jednostki centralnej, stanowiącego podstawowy element zestawu. ... czytaj dalej

Usprawnienie funkcjonowania systemów informacyjnych w przedsiębiorstwach stało się koniecznością. Pierwsze jego próby polegały na wprowadzeniu dla celów przetwarzania danych różnych urządzeń technicznych i maszyn, jak maszyny księgujące czy maszyny licząco-analityczne. Zadaniem tego procesu nazywanego mechanizacją przetwarzania danych, było wyrównanie dysproporcji w przebiegach czasowych pomiędzy wysoko już zmechanizowanymi, a częściowo nawet zautomatyzowanymi procesami gospodarczymi, a ręczną techniką przetwarzania danych. Nie spowodowało to jednak istotnych zmian w funkcjonowaniu samych systemów informacyjnych, choć w przypadku maszyn licząco-analitycznych pojawiają się pierwsze próby integracji niektórych danych. Pozwoliło to na pewne wyrównanie dotychczasowych dysproporcji w przebiegu procesów gospodarczych i procesów informacyjnych, ale nie umożliwiło precyzyjnego przewidywania rozwoju, a więc i ewentualnych zakłóceń, a tym samym wcześniejszego przygotowania odpowiednich decyzji. Pojawienie się elektronicznych maszyn cyfrowych i zastosowanie ich w przetwarzaniu danych stworzyło daleko idące możliwości w zakresie kompleksowego (systemowego) usprawniania funkcjonowania systemów informacyjnych. Pierwsze doświadczenia w tym ... czytaj dalej

Zadaniem systemu informacji w przedsiębiorstwie jest zbieranie, przesyłanie, przetwarzanie i ponowne przesyłanie odpowiednich informacji na określone miejsca podejmowania decyzji w przedsiębiorstwie, czyli realizowanie przebiegu procesu informacyjnego. Za informacje, jako podstawowy element systemu informacji, uważa się często określone sygnały przekazywane przez jakiś system innemu systemowi o tym, że powstało lub ma powstać jakieś zdarzenie lub zbiór zdarzeń, które z punktu widzenia przyjmującego eliminują lub zmniejszają prawdopodobieństwo wystąpienia innych zjawisk z określonego zbioru różnych, o tym samym lub różnym prawdopodobieństwie ich wystąpienia, w wyniku czego zmniejsza się lub eliminuje nieokreśloność zachowania przyjmującego takie sygnały. W świetle powyższego za informacje nie uważa się takich sygnałów wstępujących do systemu, które z punktu widzenia przyjmującego nie mogą spowodować zmniejszenia lub wyeliminowania nieokreśloności w jego zachowaniu. Tego rodzaju sygnały, które mają istotne znaczenie dla funkcjonowania systemu informacyjnego, nazywamy danymi. Informacja jest więc zawsze powiązana z określonym konkretnym systemem, dla którego jest przeznaczona oraz prawdopodobieństwem wystąpienia zjawisk, ... czytaj dalej

W wyniku osiągniętego stopnia rozwoju, przedsiębiorstwa stały się organizmami funkcjonalnie powiązanych między sobą elementów, dążących poprzez realizację odpowiednich procesów do osiągnięcia wytyczonych celów, nazywanych ogólnie ekonomicznymi. W rozwijającej sle teorii systemów, takie kompleksy powiązanych między sobą elementów, których zadaniem jest realizowanie wytyczonych celów, nazywa się systemami. Szczególnym przypadkiem systemu, są systemy typu człowiek-maszyna nazywane systemami ekonomicznymi. Do tej grupy systemów zalicza się również przedsiębiorstwa. System składa się z części, które w stosunku do całości stanowią jego podsystemy (subsystemy). Każdy taki podsystem rozpatrywany oddzielnie może być traktowany jako samodzielny system, przy czym system, w skład którego wchodzi, stanowi jego otoczenie. Otoczenie, które z punktu widzenia systemu może być opisane, traktowane jest jako nadsystem danego systemu. Poszczególne subsystemy wchodzące w skład danego systemu realizują określone cele (własne), które są niezbędne dla realizacji celu całego systemu (wspólnego). Funkcjonowanie systemu w określonym otoczeniu związane jest z wzajemnym oddziaływaniem otoczenia na system i systemu na otoczenie. Oddziaływanie ... czytaj dalej